Bundan böyle bir üstadın dediği gibi; “Ne kadar asil bir eylem olsa da boyun eğilmez aşka!”

Su akar yatağını bulur! Bulur belki ama en azından o su yatağının içinde ilerlerken, etraftaki dallara, kayalara çarpmamak için bile olsa bir parça çaba sarf etmeli insan!..

Hala devam ediyorum, ama hayat ya bu “MUKADDERAT” ya bunun adı, sevgiden yana gülmedi, gülemedi sert ve derince bakan gözlerim!

Bir filmde duymuştum, “birlikte yaşar ve birlikte ölürüz, ölümüne çılgın ikili” ben hala birlikte yaşayıp, birlikte ölebileceğim o ikinci çılgını bulamadığım için, vazgeçtim bulma sevdasından. Ama bundan sonrada çıkmasın karşıma! Zira, geçti istemem gelmeni!..

Engin suların en derinlerinde bile gök mavisi umutlar benim olsun ama ikinci bir insan aslaaa!!!

Bundan sonra ikinci birine yer yok hayatımda!

Hadi KANATLIM, o gücü bitmek bilmeyen kanatlarını vurmaya başla yeniden, ama her daim TEK BAŞINAA!..

18 Ağustos 2008

P.Tesi  12:50

Ne yani Yıl başı gecesinde yalnız olmak gülümsemeye mani mi? Şaşarım! Nasreddin hocanın sivri zekası gibi, Keloğlanın oyunları gibi!!!

Yok bee güzel gözleriniz bu satırlara değiyorsa ve internet denilen; bu çağın en büyük nimeti yada girdabı içinde yolunuz benimle kesiştiyse ve zahmet edip bu satırları okuyorsanız!..

Sizlere milyonlarca defa TEŞEKKÜR ederek dünyanın en güzel sevinçlerini koynuma alırım ben!

Hayat sonsuz, Ölüm belli bir zaman sonra ve samimi dostlukların ilelebet sürdüğü bu yerde, benimle bir şeyler paylaşan, nacizane yazılarımı okuyan insanlara hayranım ben. Ölümü sevgili gibi kucaklarım, yeter ki bir anlamı olsun! Dostlarım hem ölümüne, hem yaşamına baş tacım, onları candan selamlarım. Korkunun ne olduğunu unuttum ben! Şu hayatın gerçek manasını kavradım kavrayalı; Başımı gökyüzüne çevirdiğimde, bulut olsa ne yazar, günlük güneşlik aydınlık olsa ne! Söyleyin bana!?

:))

Çok eski şarkılara sığınıyorum, yere göğe yada hiçbir yere sığdıramadığım duygularla, akıyorum, esiyorum, coşuyorum sonra yavaş yavaş kendi halimde sessizce duruluyorum. Belki bir sonra ki fırtınaya kadar!..

Evim artık yuvam değil, tüm eşyalar üst üste terk etmeden önce, kulaklarıma çalınan slow, hüzünlü gitar tınıları, çevremdeki yüzler yabancı. Zamanla onlara alışma fikrini de yediremiyorum kendime her nedense!

Alışmak yada alışmaya çalışmak! Alışmaya bile o kadar alıştım ki artık her yeni yabancılığım bana eskiden olduğu gibi tuhaf duygular hissettirmiyor. “Hayat her insana bunu yapar mı?” Diye soruyorum kendime. Cevap ansızın ve birden bire geliyor. “Bilmiyorum!”

Ay ışığının denize yansıması çarpıyor gözlerime, yılbaşı öncesi yalnız ve sakin bir gece. Dışarıda sadece sessizlik! Yada bi saniye, belki o kadar sessiz değil rüzgarın uğultusu var. Hava dışarıda kısa bir süre kalan biri için dondurucu SOĞUKK!!!

Böyle bir gece de bile bir bardak çay yine insanın içini ısıtacak kadar sıcak ve tatlı, yanına da her zaman bir sigara iyi gidiyor ama. Yeni bir kırgınlığın, taze bir kalp kırıklığının sancısı bile olsa üzerimde öyle işte! Ben çekinmeden dile getirdim hep duygularımı, sonu ne olursa olsun! BEN DE BÖYLEYİM!!!

En aciz zamanlarımda bile savunmasız değilim, benim de bir sahibim var!

Yine dinen bir fırtınanın ardında ki her yerin bertaraf olmuş görüntüsü var aklımda, içimde ki dağılmış şehirlerden birine ait! O şehrin insanları, ölülerini gömüp, şehirlerini tamir ederler herhalde! Belki bende onlara yardım ederim, inanmaya mecalim kalmadıysa bile umut RAB’bimden sonsuz bir kaynak, bitmek, tükenmek nedir hiç bilmeyen!..

Her sona bir tebessümle veda etmek zorunda mıyım ben!

 Yine de gülümsüyorum işte :)

Bir umut vardı içimde bir zamanlar, yeni filizlenen, taze, üzerine yeni yeni gün ışığı vuran ve o umudun sahibi her ne kadar ben olsam da kaynağı bir başkasıydı! Şimdilerde benden nefret eden ama bir zamanlar bana gülümseyerek arkamdan el sallayan bir kız!

Öylesine biriydi, herkes kadar sıradan, herkes kadar kendi içinde ve sevdikleri arasında özel olan. Beni gittiğim uzaklardan temelli buralara döndüren, uğruna ölümlerin bile tatlı geldiği, umursanmadığı ve şimdi tüm nefretimizi, kinimizi, hırsımızı birbirimize yönlendirmiş sanki kavga edebileceğimiz her fırsatı kollayarak bekliyoruz. Adı anıldığında yanımdakileri konuşturmadığım ve onun da aynını yaptığından emin olduğum, hatta belki daha kötüsünü. Aslında ben cevapları biliyorum, çok iyi biliyorum hemde ama sadece susucam, susucam çünkü anlatsam karşımda beni anlayacak bir muhatabım bile yok. Mevlana’nın söylediği üzere: Tüm bildiklerin karşındakinin anladığı kadardır! Öyle değil aslında ama karşında ki anlamıyorsa yada anlamak istemiyorsa buna siz ne yapabilirsiniz ki?

Her ne olduysa oldu sonunda biten bir öykünün ardından ne kadar “AH” etsenizde bunun size bir faydası olmayacak. Ne hatalardan ders alıcam, ne de dönüp arkama bakıcam, ben hala…

…Sonrası bende saklı kalsın bu cümlenin, öyle ya bunu bir maharetmişçesine bana karşı kullanmak isteyenler olur! Bazı zamanlarda insanların beni savaşla, dayakla yada ölümle tehdit ettiklerini hatırlıyorum! Ne var ki beni zerre kadar korkutmuyor bunlar, ben çeçenim savaş dna yapıma işlemiş, en iyi yaptığım şeylerden biridir savaşmak. Çok kavga ettim ben ve savaşlara değilse bile silahlı çatışmalara girdim ben, bunun ne demek olduğunu biliyorum, mermiler kafamın üzerinden geçerken, namlunun ucundan çıktıkları yada bir duvara çarptıkları zaman çıkardıkları sesi iyi tanırım. Ölümden de hiç korkmadım, korkmuyorum, korkmayacağım da! Benim gibi birini ölümle tehdit etseniz ne çıkar ki? Yaşayan herkese inat bu güne kadar ölenlerin sayısı daha fazla, onların arkasından gitmekten niye çekineyim ki!?

Hayat durmadan akıp gidiyor, bir çoğumuz acı çekip duruyoruz bu hayatta, bazen dert edilmeyecek şeyleri bile dert ediyoruz, boşu boşuna hayatımızı harcıyoruz! Kim bunların ölmekten daha iyi olduğunu iddia edebilir ki? Bilmiyorum! Bazı zamanlarda insanların istedikleri bir çok şeye anlam veremiyorum. Doğup büyüyor, okula gidiyor, sonra birer iş sahibi olup sonunda evleniyoruz, hayatın önemli aşamaları diye tabir ettiğimiz bu şeyler aslında ciddi manada ikinci hatta öyle önemli şeyler var ki üçüncü planda kalması gerekirken en birincil önceliklerimiz olup çıkıyor bir kenara.

Dert değil aslında hiç birisi! Elbette herkes kendi hayatında yapması gereken her neyse onu yapsın, ilgilenmiyorum. Ama gerçekten bir gün gelirde insanların farklı öncelikler edindiğini görür müyüm acaba, burada sayılanlardan çok daha önemli olanları tabii her insanın kendi hayatında ki inanışa göre değişen ama tek bir ortak hedefe varan türden öncelikler!

Yine bilmiyorum…

Ama biliyorum ki bilen birileri var!

Sadece; beni gerçek hayatta tanıyan biriyseniz eğer, bilin ki savaşı da, aşkı da en yukarılarda yaşıyorum her ikisi içinde hiç kimsenin inanamayacağı kadar kolay ölebilirim! Bu yüzden dostumsanız hiçbir şey söylemeyin, ama düşmanımsanız gerçekten bana bir şey yapacaksanız tehdit etmeyin beni, bu son zamanlarda gerekenden çok ama çok daha fazla telefon kabadayısı tanıdım ben, uzaktan uzağa anlattıkları şey beş ölü, on ölü ama sabah kalktığımda hiç sela duyamadığım türden! Yüz yüze geldiğinizde ise inanamayacağınız kadar ince insanlar familyası. Ne kadar yüzeysel ve saçma bir hayat felsefesi…

Metrodan inip otobüse biniyoruz bir yerlere gidip gelirken kulağımızda elektronik müzikler, kış ortasında çileğin tadına bakabiliyoruz, internetten çabucak aşık olabiliyor ve ardından magazin programları izliyoruz. Bir dergiden kadın, erkek tavlama yöntemleri bir çırpıda okuyup sevgilimize uygulamaya kalkıyoruz, peki bizler nerelerden geldik ve nerelere gidiyoruz!?

Kapımızda yine bir kış var yavaş yavaş yaklaşan, soframızda her türlü yazın ve kışın meyveleri, sebzeleri birlikte olabiliyor, hormonlu belki ama yine de burada işte, önümüzde hadi umarsızca yiyelim. Mektuplar ne zaman elektronik oldu? Çocukluğumda durmadan ötüp duran cırcır böcekleri nereye kayboldu, ya yıldızlar terk mi ettiler bizleri? Aşık olduğumuzda elimizden düşürmediğimiz şiirler neredeler, aşkımızın elini tutma özlemi nereye saklandı, plansız projesiz sadece ölümüne sevilen eski aşklara ne oldu? Bu kalabalıkların arasında her birimiz neden gün ve gün yalnız kalıyoruz?!.

Teknoloji denilen nimet geliştikçe biz neden gerilemek zorunda kalıyoruz, sevgiden daha fazla hissettiğimiz nefret, isyan ve kırgınlık duyguları nereden hortlayıp yapışıyor yakamıza. Eski insanlar mı çok akıllıydı, yoksa bizler mi çok aptalız! “Yaşamayı, yaşamdan zevk almayı neden beceremiyoruz? Galiba daha çok o bizi beceriyor!!!”

Bu yozlaşmış yapılanmanın, Avrupa ve Amerika özentilerimizin, onlara özenip daha özgür yaşayacağız diye bocalarken, eski değerlerimizi bir bir kaybedişimizin ne kadar farkındayız? Neden sadece eski günler güzeldi demekle yetinir olduk artık, sevdiğimiz insanlara bile bir güler yüz göstermekten çekinirken, hiç sorgular mısınız bunları? Yoksa sizde bunları duyduğunda kulak tıkayanlardan mısınız?

Ahh evet ne yazık ki mi diyorsunuz sadece?

DEFOLUN gidin o zaman bende daha fazla yazmıyorum!!!