KANATLIM

Akşam olmak üzereydi, insanlar telaşeli, herkes işlerinden çıkmış, evlerine yetişmenin derdinde. Sıradan bir kış mevsimi akşamıydı işte. Onca kalabalık arasında sakin sakin yürüyor, çevresini umursamıyordu bile, Başı önüne eğilmiş, gözleri hafiften çiseleyen yağmurun oluşturduğu su birikintilerinden gök yüzünü kaplamış bulutların silüetine bakıyordu. O an yüzüne baksanız, gergin yüz hatlarından bir şeylerin ters gittiğini, onu huzursuz ettiğini rahatça anlardınız. Sert ve donuk bakan yeşil gözleri bir an ufka çevrildi…

Bu kocaman bir hayat sancısıydı!..

Gökyüzünden bile daha bulanık olan düşünceleriyle birlikte, otobüs durağına doğru yürüyordu ve geldiğinde beklemeye başladı. Durup kalkan tüm otobüsler, inenler, binenler ve durmaksızın devam eden trafik. Herkese ve her şeye kızıyordu, kırgındı hayata karşı. Kendi kendine “bu insanlar, ne yapıyor?” Diye sordu. “Nereye gidiyorlar, nereden geliyorlar, neden, hiç kimsenin sanki nefes bile almaya vakti yok?” Otobüs durağının sağ yanındaki camlı bölmeye yaslanmış izliyordu sadece, çevresini, insanları, şu hayat dediğimiz hengamenin içinde olup biteni!

Olduğu yerde öylece bekledi, bekledi, bekledi…

Bir zaman sonra fark etti ki durakta bekleyen hiç kimse kalmamış!.. Bütün bedeni buza kesmişti, ayakta beklemekten dizleri yorulmuş ve sanki son anını yaşayan biri gibi acımsıyarak yutkundu, yavaşça ilerleyip durağın orta yerine oturdu ve titreyen elleriyle paketinden daha önce içmeye kıyamadığı son sigarasını da çıkarıp yaktı.

“Ne olucak şimdi?” Diye sordu kendi kendine, “NE OLUCAK!” Defalarca kaybettiği hayata karşı, buz gibi havadan bile daha soğuktu. Sigarasını bitirdikten sonra, soğuktan biraz olsun kurtulabilmek için kollarını birbirine bağladı, başını yine hafifçe öne eğdi ve tekrar düşüncelerine daldı…

O bu hayatta tek başına bir genç adamdı, yirmi beşine henüz girmiş. İki hafta önce canından sevdiği sevgilisinden istemediği halde ayrılmak zorunda kalmıştı, sadece bu kadar da değildi, bir ailesi zaten yoktu ve sevgilisinden ayrılmasının hemen ardından, kirasını ödeyemediği ev sahibi de evini boşaltmak zorunda bırakmıştı. Üst üste iki darbe yemesi onu öyle bir boşluğa düşürmüştü ki, birkaç gün sonra işine de son verdiler…

“Üç, sıfır” diye mırıldandı.

Tüm bunlar olurken, saat gece yarısına yaklaşıyordu. Gözlerinden birer damla yaş süzüldü, kendi kendine biraz daha sokuldu vee soğuktan uyuşmuş vücuduna aldırmadan, gözlerini yumdu.

ÖLECEKMİYDİ?!...